Volle maan

Volle maan

Tekst: Koen de Jong

Voor sommige lopers zijn dat doodgewone data. Er zijn ook mensen die deze dagen in hun agenda hebben omcirkeld of met potlood hebben opgeschreven: volle maan. Meditatieclubjes hebben volle-maan-meditaties en gokhuizen wrijven in hun handen want met volle maan wordt er grover ingezet. Vaag gedoe voor lopers die zich laten leiden door hartslag of vermogen. Bij Mystical Miles grijpen we volle maan aan voor een mooi avontuur. Dat zijn we aan ons logo verplicht en als er reden is om te rennen, gaan we op pad. Zonder hoofdlampjes rennen over het strand, door een park of over een kale hei.

De zon verlicht je pad via de maan.

In stilte.

Heb je nog nooit je wekker gezet om halverwege de nacht de te gaan rennen, dan is 14 juni een mooie dag. Als van maandag 13 juni op dinsdag 14 juni om 3:13 je wekker afgaat, denk je een kort moment dat je het alarm verkeerd hebt ingesteld. Maar dan zie je twee loopschoenen, een broekje en je loopshirt naast je bed liggen en denk je: supermaan, superrun. Je stapt zachtjes uit bed, om niemand anders wakker te maken. Je drinkt een glas water. Geen koffie. Je hoeft nog niet wakker te worden. Je loopt als in een droom en laat je leiden door de volle maan. Gedachteloos sla je linksaf en rechtsaf. Op zoek naar een plek waar geen straatlantaarns zijn en waar je één bent met de natuur en de maan. Na een uur (of is het twintig minuten of twee uur?) plopt de stem van Bruce Dickinson op in je hoofd, The Loneliness of the Long Distance Runner.

The mind is getting clearer
You’re over halfway there
But the miles, they never seem to end
As if you’re in a dream, not getting anywhere
It seems so futile
Run, on and on Run, on and on
The loneliness of the long distance runner

Bomen krijgen menselijke trekjes, de stilte wordt gevuld met ondefinieerbare geluiden. Als je bang bent, kijk je omhoog en zie je de maan. Als gids, als vriend op deze reis door de nacht. Zonder precies te weten wáár je bent geweest, zonder precies te weten hoe lang je weg bent geweest, kom je weer thuis.

Je stapt terug in bed en valt in een korte droomloze slaap. De volgende ochtend word je wakker. Het is dinsdagmorgen. Je staat op, wrijft in je ogen en zet koffie. Je partner zit aan de keukentafel en je kijkt naar buiten. Een vrouw fietst langs met haar zoontje in een zitje op het stuur.

De zon schijnt en je hebt het gevoel dat je leeft. Echt leeft. Er schiet je iets te binnen. Over een treurwilg die spiegelt in het water. Liep je vannacht in je eentje buiten? Of was dat een droom? Je weet het niet meer. En het maakt je ook niet uit. Je kust je partner en je weet: dit wordt een mooie dag. ••

POSTSCRIPT

Father Liam Keleher, 77, is alive and well in de parochie van Cobh in het bisdom Cloyne, County Cork, in de Ierse Republiek. Hij predikt nog steeds de twee evangelies. Mocht
de lezer hem tegenkomen, vraag hem gerust wat zijn favoriete hardloopmomenten zijn. Zorg er wel voor dat je een paar dagen de tijd hebt.

Het jaar na de wedstrijd in Tullylease, won Steve Ovett de Olympische 800 meter. Hij werd dat jaar derde op de 1500.

Velen zien hem nog steeds als de meest imposante en inspirerende hardloper ooit.

Father Liam en Steve Ovett zijn nog steeds hechte vrienden.

Mystical Miles

Dit nawoord van Koen de Jong is te lezen in editie 4 van Mystical Miles. Bestel het losse nummer voor nog veel meer mooie verhalen of word abonnee en ontvang het magazine 4x per jaar op je deurmat.