Het uur voordat… Ellen van Langen haar gouden medaille krijgt

Het uur voordat…

Ellen van Langen haar gouden medaille krijgt

Tekst: Hans Koeleman // Beeld: ANP

Op 3 augustus 1992, even voor acht uur in de avond, stonden vele Nederlandse sportliefhebbers even stil en stopten met wat ze aan het doen waren. Ellen van Langen stond aan de start van de 800 meter.

Later op de avond merkte verslaggever Ben de Graaf op dat zijn collega Theo Reitsma erg stil geworden was. Een geëmotioneerde Reitsma antwoordde: ‘Ja, maar Ben, het is nogal wat, dat wat we net gezien hebben.’ Ellen van Langen, ondertussen, zat in het immense Estadi Olímpic de Montjuïc in een klein kamertje te wachten tot ze naar buiten geleidt zou worden voor de medaille-ceremonie. Maar nog niet. Eerst dit nog…

‘Eerst werd ik meegenomen naar de dopingcontrole. Je bent helemaal buiten jezelf, je hebt net een ereronde gelopen en ineens word je meegenomen naar de dopingcontrole. Dan zit je gewoon op een stoeltje, gewoon in de rij te wachten tot je dus de dopingcontrole mag doen. Ik bedoel, je bent net Olympisch kampioen geworden, je wil van alles, en dan zit je op een stoeltje, te wachten tot je aan de beurt bent om te gaan plassen. Maar ook nog in de hoop dat je kunt plassen want ik was natuurlijk ook nog een beetje uitgedroogd. Op dat moment voel je jezelf, ja, je hebt zoiets, ik ben Olympisch kampioen, ik wil ergens naar toe. Ik wil hier niet gaat zitten en wachten. Maar dat moet je wel doen. Poeh…

Op gegeven moment werd ik wel rustiger en dan laat je binnenkomen wat er allemaal gebeurd is. Allemaal ging het om die 3e augustus. En nu was het gelukt op 3 augustus. En dan zit je daar, in die dopingcontrole en dan kun je het allemaal even binnen laten komen. Eerst vond ik dit moeilijk, maar op gegeven moment vond ik daar ook weer een soort rust in.

Dan word je meegesleept naar de persconferentie. Je krijgt een vertaalding op je hoofd omdat niet iedereen natuurlijk Engels spreekt. Een groot deel van die persconferentie ging over Ana Fidelia Quirot, die derde was geworden. Zij was heel emotioneel omdat ze de Spelen voor Barcelona niet had kunnen doen. Het was een heel lang verhaal, best wel raar voor iemand die niet gewonnen had. Dus voordat ik aan de beurt was om een vraag te beantwoorden, nou, dat duurde wel even. Het was toen natuurlijk wel onwijs leuk om te kunnen vertellen hoe je de race beleefd hebt et cetera.

Daarna hadden we de victory ceremony en daarvoor word je naar een ander zaaltje gebonjourd en daar zat ik ook weer met Ana Quirot en met Liliya Noeroetdinova. Zij was tweede geworden. Ik dacht toen ‘ik heb niet allemaal de juiste spullen bij me’. Ik weet nog, ’s middags toen ik mijn tas aan het inpakken was, toen dacht ik ‘wat neem ik mee’? En het was voor mij wel de goden verzoeken om alle spullen mee te nemen die je nodig hebt als je een victory ceremony gaat doen. Dan hoor je je nette trainingspak aan te hebben, je wilt je make-upje mee, je wil al die spullen mee… Maar ik dacht ‘als ik die allemaal meeneem…, ja dan ga ik er in feite al van uit dat ik een medaille haal’. Maar ik wilde het ook niet niet meenemen want ik vond dat ik zelf vertrouwen moest hebben dat ik een medaille zou halen. Ik weet nog dat ik ’s middags een heel gevecht had met mezelf van ‘ja, wat neem ik mee?’ Want het was zo heet daar, een trainingspak had je eigenlijk niet nodig. Nou, toen heb ik voor mezelf dan maar een poldermodeloplossing gekozen: ik nam mijn trainingspak mee en ik nam mijn make-upjes niet mee. Maar die had Liliya Noeroetdinova wel bij zich dus ik kon haar lippenstift lenen en even haar kam en borstel om mijn haar te doen. Zij was heel verdrietig, was helemaal niet blij dat ze niet had gewonnen, maar we hadden toch leuk contact. Dat moment zo was toch wel bijzonder.

En dan komt die medaille-ceremonie. Dat is net zo leuk als in je dromen…!’

Mystical Miles

Dit verhaal van Hans Koeleman is te lezen in editie 2 van Mystical Miles. Bestel het losse nummer voor nog veel meer mooie verhalen of word abonnee en ontvang het magazine 4x op je deurmat.